A Travellerspoint blog

Stap één: wennen.

semi-overcast 34 °C

Toen ik hierboven het woord 'wennen' wilde typen, typte ik eerst per ongeluk 'wenen'. En dat heb ik gedaan. Er heeft de afgelopen dagen zo veel water over mijn wangen gestroomd dat het in een droog land als dit bijna zonde is. Aan het idee dat ik twee maanden van huis ben moet ik nog steeds heel erg wenen. Eh. Wennen.

De vlucht van Amsterdam naar Paramaribo duurde negen uur en omdat Manon en ik te laat waren met inchecken zaten we niet naast elkaar, maar achter elkaar aan het gangpad. Naast mij zaten twee Surinaamse mannen die naarmate we dichter bij Paramaribo kwamen, steeds meer begonnen te kletsen, tot ze uiteindelijk adressen uitwisselden en elkaar eens beloofden op te zoeken. Met het geluid van kletsende Surinaamse mannen ben ik in slaap gevallen en heb ik een groot deel van de vlucht geslapen.

Eenmaal aangekomen op vliegveld Zanderij stapten we vanuit het vliegveld meteen de sauna binnen. Trui uit, sjaal af, haar in een knot, vriendelijk glimlachen naar de steward die ons nog nariep dat we ons goed moesten insmeren en daarna mochten we in de rij wachten bij de douane. Wachten op onze koffers. Wachten op onze chauffeur. En een twee uur durende busrit uitzitten voor we bij ons appartement aankwamen.

De rookmelder. Die stomme, irritante rookmelder. Denk je na zo'n lange dag lekker te kunnen gaan slapen, begint je rookmelder te piepen. Zo'n piep waarmee hij wil zeggen: "Hé hallo, mijn batterij is leeg, doe er iets aan!" Ik had natuurlijk medelijden met de rookmelder, dus ik naar de receptie om te vragen of iemand iets aan dat gepiep kon doen. De man die vervolgens mee naar boven ging heeft achtereenvolgens op alle knopjes gedrukt, de rookmelder flink mishandeld en hem vervolgens van het plafond getrokken om daarna tevreden te zeggen: "Die piept niet meer hè?"

Daarna wilden we graag gaan slapen. Maar omdat er tussen Nederland en Suriname een tijdsverschil zit van 5 uur, was meteen gaan slapen niet slim. Uiteindelijk zijn we om 9 uur Surinaamse tijd naar bed gegaan. Om vervolgens om kwart voor vier weer wakker te worden van diezelfde stomme rookmelder die gewoon weer opnieuw begon te piepen. De volgende ochtend kwamen we de rookmelderman tegen in de gang en daar vond het volgende gesprek plaats:
Rookmelderman: "Rookmelder piept niet meer hè?"
Romy: "Jawel, als je op het knopje drukt stopt hij even maar daarna begint hij weer met piepen."
Rookmelderman: "Dus hij piept niet meer?"
Romy: "Jawel, maar..."
Rookmelderman: "Mooi, mooi."
Uiteindelijk kwam de rookmelderman de rookmelder helemaal weghalen. Nu piept hij tenminste écht niet meer.

Deze eerste dagen hebben we vooral boodschappen gedaan en ons een beetje geïnstalleerd in het appartement. Omdat bijna alle supermarkten hier worden gerund door Chinezen, doe je hier geen boodschappen bij de Plus of de Jumbo, maar bij de Chinees. Dat is hier geen restaurant dus.

Ondertussen zijn we al een beetje gewend aan het tijdsverschil. Nu nog wennen aan het warme weer, het eten en de Surinaamse Dollar, die minder waard is dan de euro waardoor we steeds aan het omrekenen zijn.

Het is heel erg wennen, al dat wennen.

Posted by romyasmus 17:35 Archived in Suriname

Email this entryFacebookStumbleUpon

Table of contents

Comments

Welk hotel/ appartement zit je?🙈

by eline

Als je eenmaal uitgeweend en gewend bent, hoop ik dat je het RR naar je zin zult hebben Romy! Veel plezier. :)

by Jessica Olthof

Dankjewel Jessica! :)

by romyasmus

Hey Romy!
Leuk om je verhalen te lezen! tot gauw! xx Linda

by Linda

Comments on this blog entry are now closed to non-Travellerspoint members. You can still leave a comment if you are a member of Travellerspoint.

Enter your Travellerspoint login details below

( What's this? )

If you aren't a member of Travellerspoint yet, you can join for free.

Join Travellerspoint