A Travellerspoint blog

By this Author: romyasmus

Stap 6: chillen en actie

sunny 28 °C

IMG_0610.jpgIMG_8182.jpg
En dan nu weer een heel lang verhaal, want ik heb veel te vertellen! Allereerst vonden we het tijd voor een trip waarbij we niet met 70 km per uur van een kabelbaan naar beneden hoefden of waar we kilometers door de regen moesten wandelen. Daarom zijn we drie dagen naar Isadou geweest, een vakantie-eiland midden in de Surinamerivier.

Na een auto/busreis van 3,5 uur moesten we nog drie kwartier met een korjaal over de Surinamerivier. We hadden heerlijk weer, dat was al een goed begin! We kregen een klein hutje toegewezen waar we zouden slapen, met bed, toilet en douche, overal was voor gezorgd. Er was zelfs een (minimale) wifi-verbinding. Vrijdag hebben we verder gewoon lekker in de zon gezeten en in de rivier gezwommen. ’s Avonds hebben we geprobeerd kaaimannen te spotten. We zagen er helaas maar eentje en onze gids bleek niet erg goed in kaaimannen vangen, waardoor meneer Kaaiman er meteen vandoor ging toen hij ons aan zag komen.

Zaterdag begonnen we de dag ook weer heerlijk relaxed met lekker eten, bereid door Jenny, onze privékok (ja, echt waar) en zonnen. ’s Middags maakten we een wandeling door het bos, waar we uitleg kregen over alle verschillende bomen, planten en dieren die er voorkwamen. We zagen bijvoorbeeld een groenhartboom. Mannen uit het binnenland baden met de schors van de boom, om hun huid sterker te maken. We zagen een jodiumboom en opnieuw weer de telefoonboom. Nu kregen we daar alleen een mooie demonstratie van, omdat onze gids een groot kapmes bij zich had waar hij mee op de boom sloeg. Dat maakte inderdaad een flink kabaal.
We zagen nog een boom waar een mierennest omheen zat. Als je met een stok of mes op de boom slaat, komen de mieren naar boven. Deze ‘initiatiemieren’ worden door sommige stammen gebruikt om een volwassenheidsritueel uit te voeren. Je krijgt dan een soort kooi met mieren om je arm, die bijten gigantisch. Als je dat hebt doorstaan, ben je volwassen. Van veel beten van deze mieren ga je ontzettend hallucineren, maar of je dat er voor over moet hebben…
Toen we met de boot weer terug naar het eiland wilden gaan, zagen we een visnet, waarschijnlijk van iemand uit een dorp. Daar zat een visje in. “Meenemen!” was de conclusie. Het visje bleek alleen onder water een stuk kleiner te zijn dan boven water. En dood kregen we hem ook niet. Zelfs met een half afgehakt hoofd bleef het beest spartelen. En wie zat er het dichtst bij de vis? Ja, ik. Goed geraden. Jenny maakte de vis klaar en daarna gingen we eten, gevolgd door weer een paar uur relaxen.
Voor het avondeten brachten we nog een bezoekje aan het boslandcreolendorp Jaw-Jaw. Dit dorp lag vroeger op de plek waar nu het stuwmeer ligt. Daar lagen een heleboel dorpen die moesten wijken voor het meer en naar een andere plek zijn verhuisd. Jaw-Jaw bestaat dus eigenlijk nog maar 46 jaar. Het was heel bijzonder om te zien waar de mensen in zo’n dorp hun eten klaarmaken, naar school gaan en de was doen. Wassen doen ze in de rivier en ze zorgen ook zelf voor eten door te jagen en gewassen te verbouwen op kostgrondjes.
’s Avonds kwamen er mannen uit het dorp naar Isadou om muziek te maken, dat was ontzettend leuk om te zien en mee te maken. En die mannen kunnen dansen! Daar kunnen die stijve Hollanders nog wat van leren.

Gisteren hebben we quad gereden over de Savanne en in de jungle. Het begon al goed toen Manon en ik op een quad gezet werden waarbij je moest schakelen. Nadat we allebei een oefenrondje hadden gereden, besloot de gids toch maar om ons op een automatische te zetten. Verstandige keuze. Manon reed het eerste stuk over de savanne, supergaaf maar ook doodeng. Toen was ik aan de beurt, scheuren door de plassen en overal was modder. 's Ochtends had het gestormd, dus de plassen waren ook lekker diep. Resultaat: natte broek + doorweekte schoenen.
Daarna kwam de jungle. Eerst moesten we door een plas van ongeveer een meter diep. Als er een grote plas lag, liep onze gids eerst het water in om te kijken hoe diep het was. Maar we konden door! Resultaat: opnieuw natte broek en schoenen. We hebben een heel stuk door de jungle gecrost en zo veel bochten gehad dat we er duizelig van werden. Op een gegeven moment gingen we terug, toen de gids zei: "Oh oh." Het is nooit goed als de gids 'oh oh' zegt en in dit geval ook niet, want er lagen drie bomen op het pad. Na drie kwartier waren de bomen omgezaagd en konden we weer verder, maar verrassing: meer bomen! Uiteindelijk lagen er zo veel bomen op het pad, dat we van het pad af moesten en dwars door het bos onze weg naar buiten moesten vinden. In het donker. Maar vrees niet, ik typ dit, dus ik leef nog!

Vandaag is alweer mijn laatste dagje in Suriname. Vanavond gaan we nog lekker uit eten, maar nu is het vooral: koffers pakken!

Posted by romyasmus 07:17 Archived in Suriname Comments (1)

Stap 5: overal dieren spotten

overcast 32 °C

DSC01102.jpgDSC01125.jpgDSC01080.jpgDSC01070.jpg

Juf: "En als er dan zo'n man in je huis is die wil stelen en je slaat hem dood. Hoe denk je dat je je dan voelt? Nou?"
Leerling: "Veilig. Want dan is de man weg."

"Ey dames, die muskieten hebben jullie goed te pakken gehad, no?" Ja meneer. Dat klopt. In één nacht vijftien nieuwe muggenbulten om precies te zijn. Gelukkig allemaal geconcentreerd op mijn benen. Snap ik ook wel, die zijn ook ontzettend mooi. Van mijn mentor op stage heb ik nu anti-muskieten-wierook gekregen en bij de Chinees heb ik een grote fles Tropical Bush gekocht. Een soort van Deet, maar dan eentje die wel werkt. Dat wordt vanaf nu elke avond een vervloekinkje tegen de muggen opzeggen bij mijn wierookbekertje.

Een poosje terug hebben we de kaaimannen- en dolfijnentour gedaan. De echte fanatieke volgers hebben daar de foto's al van langs zien komen. De dag begon met een gigantische plensbui. Ik had natuurlijk alweer de pest erin, want ik zag het al helemaal voor me: regen, de hele dag, alles in het water gevallen, geen dolfijnen en zeker geen kaaimannen. Tijdens ons bezoek aan de Commewijneplantage regende het dan ook heel hard.
Toen we echter in de boot terug zaten, stopte de regen en hebben we veel dolfijnen gezien. En dat terwijl we van de anderen gehoord hadden dat we van het dolfijngedeelte van deze trip maar niet te veel moesten verwachten, omdat zij niets hadden gezien. Ze kwamen zelfs tot een meter bij de boot, dat was echt heel gaaf!
Na de dolfijnen gingen we naar een andere plantage: Johanna Margaretha. Deze plantage was helemaal in stand gehouden door één gepensioneerde man die in totaal een stuk of 13 plantages in zijn bezit had en deze als 'hobby' onderhield (als ik gepensioneerd ben ga ik toch maar voor breien). Al die plantages waren een soort van dorpjes, waar een paar honderd mensen woonden die deze man allemaal aan het werk had geholpen. Kenny, onze gids vertelde dat hij van de plantageman een stukje grond had gekregen om op te gaan wonen.
We hebben gegeten, gekletst met een papegaai en een paar kinderen die daar woonden en toen moesten we met zijn zessen in een klein, gammel bootje stappen om kaaimannen te gaan zoeken.

Bootsman: "Eigenlijk kunnen in dit bootje maar vier mensen."
Wij: "Wij zijn met zes."
Bootsman: "Ja, ja. Komt goed."

We moesten met onze zaklamp voor ons gezicht schijnen en dan zag je overal in het water rode puntjes. Dat waren de ogen van kaaimannen. De bootsman greep ze zo met zijn handen uit het water. Voor we het moeras in konden, moesten we de boot nog over een soort glibberige houten brug duwen.
Ik zat achterin, voor de bootsman en ik kreeg de kaaiman in mijn handen gedrukt. Of ik die even vast wilde houden. Ehm. Oké. Daar zit je dan met zo’n beest in je handen en een bootsman die ondertussen vertelt dat kaaimannen scherpe tanden hebben en zo’n 2 tot 3 meter lang kunnen worden. Tijdens dat verhaal keek de kaaiman me aan met zo’n blik van: “Ja, hoor je dat, brutale bakra? Ik heb scherpe tanden. Hele scherpe.”
We vonden daarna nog een kleinere kaaiman, maar toen knapte het elastiekje dat om zijn bek moest. Ik mocht hem weer vasthouden, maar deze bewoog steeds, waardoor hij uiteindelijk terug op de brug uit iemands handen viel en de bootsman ons moest redden.

Daarna gingen we weer terug met de boot onder het genot van een plastic beker met Borgoe-Cola. Wat ons is opgevallen is dat bij elke trip staat dat alcoholische dranken niet zijn inbegrepen, maar dat bij elke trip ergens wel een fles Borgoe opduikt...

Gisteren zijn we naar Braamspunt geweest om schildpadden te kijken. Verschillende soorten schildpadden komen daar in deze periode hun eieren leggen als het donker is. De dag begon weer met regen, dus bepakt en bezakt met regenponcho en paraplu stapten we bij Leonsberg uit de taxi. We moesten een poosje wachten op de boot en het begon weer te regenen, maar dat was niet zo erg, we zouden toch een overdekte boot hebben, net als bij de dolfijnen en kaaimannen, zo was onze logische redenering. Maar, we vergaten even dat we in Suriname waren...
Er kwam een jongen aanvaren in een kleine niet-overdekte boot die niet ouder geweest kan zijn dan 17 en daar moesten we in. De jongeman in kwestie zorgde er wel voor dat we ons de drie kwartier durende tocht niet verveelden, want af en toe spurtte de boot ineens vooruit met weet ik hoeveel kilometer per uur om vervolgens heel abrupt weer te stoppen. En dan voer meneer fluitend weer verder alsof er niets gebeurd was, haha! Ha! Ha...
Toen we aankwamen bij Braamspunt werden we opgevangen door onze gids, Nandram. Op Braamspunt stonden allemaal zelfgemaakte golfplaten huisjes, van de garnalenvissers. Die wonen daar een aantal maanden per jaar om hun garnalen met grote netten tussen palen midden in de rivier te vangen. Daarna worden ze gedroogd, gepeld en gezouten en dan op de markt verkocht.
Het plan was dat we een korte wandeling zouden maken en dan om half 7 zouden gaan eten. Maar het verliep ietsje anders. Het begon toen we een schildpaddennest tegenkwamen waarvan de eieren aan het uitkomen waren, waardoor we de kleine schildpadjes naar de zee konden zien kruipen, zo lief! Toen we terug wilden lopen, kwam de zoon van onze gids eraan gerend: hij had een grote leatherbackschildpad gezien een stukje verderop die eieren aan het leggen was. Daar hebben we bijna drie uur gezeten, wat een prachtig beest. We hadden geluk, want meestal komen de schildpadden ’s avonds pas om eieren te leggen. We hebben dus hele mooie foto's kunnen maken! Als bijkomend voordeel waren we ook nog eens op tijd thuis...

De tijd gaat heel snel hier, over drie weken zitten we alweer in het vliegtuig naar huis!

Posted by romyasmus 17:23 Archived in Suriname Comments (2)

Stap 4: nog meer leuke dingen doen

rain 30 °C

IMG_0476.jpgIMG_0474.jpgIMG_0441.jpg

Zozo, worden jullie zomaar ineens verwend met nóg een verslagje binnen drie dagen! Geluksvogels.

Dit weekend zijn we naar Brownsberg geweest, een natuurpark in het district Brokopondo. Om acht uur vertrokken we met een groep van negentien personen naar Brownsberg, met als tussenstop de kabelbaan over de Surinamerivier bij adventurepark Berg en Dal. Als er iets is waarvan ik van tevoren niet had gedacht dat ik het zou doen, is het wel op 35 meter hoogte met 65 km per uur over de Surinamerivier (waar trouwens piranha's zitten) te sjezen aan een kabel.
Er waren zeven kabels met telkens een platform ertussen, waar we langs moesten. De eerste kabel ging wel goed en bij de tweede kabel voelde ik ineens allemaal druppels in mijn gezicht. Toen ik aankwam bij het volgende platform begon iedereen te lachen. Die druppels bleken dus geen regen te zijn, of modder. Olie. Overal. Mijn gezicht, mijn shirt, ogen, oren, haren, alles zat eronder. Gelukkig was ik niet de enige en kwamen er na mij nog een paar zodat ik ook van hun verschrikte met olie besmeurde gezichten kon genieten.
De vijfde kabel was de kabel die op 35 meter hoogte boven de met piranha’s gevulde Surinamerivier hing. Voordat ik kon twijfelen of ik dit wel wilde, zat ik al met mijn katrol vastgeklikt aan de kabel en wenste instructeur Hans me succes. Ik zal eerlijk zijn: ik was doodsbang en toen ik levend en wel aan de overkant stond, trilde ik helemaal. Iedereen die daarna aankwam raakte niet uitgepraat over hoe gaaf het wel niet was, maar ik was eigenlijk stiekem alleen al blij dat ik nog leefde en niet op het platform hoog in de boom flauw was gevallen of was gebeten door een hoogspringende piranha.

Na de kabelbaan reden we door naar het stuwmeer, waar we even hebben gezwommen en de olie van ons af probeerden te poetsen. Bij het bouwen van de Afobakadam, waar het stuwmeer door is ontstaan, was kennelijk heel veel haast. Huizen, bomen etc. etc. staan er allemaal nog, maar dan onder water. Het is ook niet toegestaan om voorbij de bomen te zwemmen. Er zaten ook heel veel kleine visjes, die krengetjes beten!

Na die kabelbaan ben ik nergens meer bang voor.
Behalve misschien voor de vogelspin die we zagen bij het hangmattenkamp toen we aankwamen bij onze overnachtingsplek. Gelukkig hadden wij bedden. Alhoewel, gelukkig? We zaten in het regenwoud, dus alles was klam en nat. ’s Avonds maakten we nog een wandeling door de jungle en toen snapten we waarom iedereen een regenponcho mee had genomen. Het kwam met bakken uit de lucht. Het was eigenlijk de bedoeling dat we veel exotische dieren zouden spotten, maar we hebben alleen kikkers (zes), regenwormen (drie) en vleermuizen (maar liefst vijf) gezien. Het meest memorabele dat ik heb overgehouden aan die wandeling was mijn doorweekte broek en de plasjes water in mijn schoenen.

De ochtendwandeling die we deden was veel mooier. Igor, onze gids, had de dag ervoor gezegd dat we om zes uur weg zouden gaan alleen daarna zei iedereen dat het een grapje was. Resultaat: Romy lag nog lekker te slapen toen er werd aangekondigd dat we weggingen. Ik schrok wakker en ben met pyjama en al in mijn wandelschoenen gesprongen om alsnog mee te gaan. We zagen weer kikkers, maar nu wel een aantal hele mooie. En het uitzicht bij het punt waar we naartoe liepen was echt prachtig.

’s Middags hebben we een wandeling gemaakt naar de Ireneval. Het regende weer, dus we zagen de bui al hangen (haha woordgrap): weer een nat pak. Dus hebben we als echte survivallers geimproviseerd: vuilniszakponcho!
Goed voorbereid gingen we zo op weg. 300 Meter naar beneden klimmen én vervolgens ook weer omhoog. Dat was heel zwaar voor iemand met de conditie van een zwangere zeekoe, zoals ik, maar het was het zeker waard. Zie de foto’s, de waterval was echt heel mooi.
Daarna was het tijd om weer terug naar huis te gaan en ook al schudde de bus de hele weg heen en wee door alle kuilen in de weg, ik heb nog nooit zo lekker geslapen.

90_DSC00816.jpgDSC00750.jpg11295664_8..929590277_n.jpg

Posted by romyasmus 12:53 Archived in Suriname Comments (0)

Stap 3: leuke dingen doen

overcast 32 °C

DSC00599.jpgDSC00594.jpgDSC00527.jpg
Hier weer een verhaaltje uit Suriname!

Het is hier natuurlijk net als wij er zijn grote regentijd. En vorige week maandag regende het zo hard ’s ochtends dat we maar een taxi hebben gebeld en heerlijk droog op stage aankwamen. “Lekker hoor dames, goed geregeld!” riep meneer Rudi, de conciërge, toen we het schoolerf op liepen. Het is maar goed dat we een taxi hadden gebeld, want het bleef de hele dag regenen en het hield niet meer op.

De dag daarop was het 's ochtends droog, dus we dachten met ons goede gedrag: laten we gaan fietsen. FOUTE KEUS. FOUTE. KEUS. Net nadat we op school aankwamen, begon het namelijk gigantisch hard te regenen en het hield de hele dag niet op. Na school zat er dus niets anders op dan door de regen terug naar huis te gaan. Dat was onze eerste tropische douche. Toen we die avond weer eens geen zin hadden om te koken en (voor de derde keer, niet oordelen aub) naar de Pizzahut gingen, stond de hele straat blank.
Op de heenweg konden we er nog wel redelijk omheen lopen, maar op de terugweg (toen regende het ook weer natuurlijk) moesten we pootjebadend naar huis. Het water stond bijna tot aan onze knieholtes en overal lagen dooie kikkers. Kortom: een perfecte dag waarop ik twee keer heb gedoucht en er meteen weer aan herinnerd werd waarom het kikkers ontleden bij biologie mijn nooit aansprak.

De dag daarop had een van de jongens uit mijn klas zijn spreekbeurt over de savannerally. Dat is een race die elk jaar op de savanne in Suriname plaatsvindt. Natuurlijk kwam zijn vader nog even met de rallyauto waar hij tijdens de rally in rijdt even het schoolplein op. Wat dit soort dingen betreft zijn het net Nederlandse kinderen: de auto werd van alle kanten betast en iedereen wilde op alle knopjes drukken.

Het is nu in Suriname ook verkiezingstijd. Aankomende maandag, op 25 mei wordt er een nieuwe president gekozen. De verkiezingen gaan hier alleen wel wat anders dan in Nederland. Als je in de stad loopt, wordt je weg vaak genoeg geblokkeerd door een grote fanfare met ABOP-vlaggen, of je kunt niet fatsoenlijk praten omdat er een gigantische paarse NDP-vrachtwagen met dansende mensen voorbij komt. Misschien moet de PvdA dat eens proberen in plaats van roosjes uitdelen op straat.

Afgelopen zondag zijn we naar de Vlindertuin en de Colakreek geweest. De Colakreek heeft bruin water, erg toepasselijk. De vlindertuin exporteert dus vlinderpoppen, slangen en schildpadjes over de hele wereld. Ze kweken de vlinder voor in hun eigen tuin ook zelf en alle planten die ze nodig hebben ook. Er leven twintig verschillende soorten vlinders in de tuin. Het was erg leuk om al die beestjes te zien, maar foto’s maken was best lastig. Stilzitten doen ze namelijk niet. We mochten ook babyschildpadjes vasthouden, die waren echt heel schattig.

Dit weekend gaan we op trip naar de Brownsberg en het stuwmeer, we gaan dus de jungle in! We gaan ook met een tokkelbaan over de surinamerivier. Zie je het al voor je? Nee, ik ook niet.
DSC00523.jpgDSC00601.jpgDSC00517.jpg

Posted by romyasmus 14:54 Archived in Suriname Comments (1)

Stap 2: foto's

sunny 31 °C

IMG_0339.jpgIMG_0327.jpgIMG_0319.jpgIMG_0314.jpg
Zo, dat was alweer de eerste week in Paramaribo. Afgelopen zondag hebben Manon en ik een culturele marktentour gedaan. We zijn langs verschillende marktjes geweest: de oude Chinese markt, de nieuwe Chinese markt, een Indonesische markt en een Javaanse markt. Per markt verschilde het nog weer of de mensen Nederlands spraken of niet, maar we zijn al verwend genoeg met het feit dat Nederlands op onze stagescholen de voertaal is, dus dit namen we voor lief. We hebben verschillende soorten vruchten geproefd (ja echt, zelfs ik) en uiteindelijk gingen we naar huis met twee kilo ramboetans. Waarom? De mevrouw achter de kraam vroeg hoe veel en ik zei twee. Ik bedoelde letterlijk twee, zij maakte er twee kilo van. Okeeee, vooruit dan maar weer!
We hebben ook die zondagmorgen een heel apart fenomeen gezien: de vogeltjeswedstrijden. Een grote groep mannen met elk een vogelkooitje in de hand gaat elke zondagmorgen vroeg de strijd met elkaar aan op het Onafhankelijkheidsplein. Twee vogelkooitjes worden op een stok naast elkaar gezet, beiden met een schoolbordje ernaast. Door twee onpartijdige deelnemers wordt dan bijgehouden hoe vaak het vogeltje 'tjiep' zegt. Het vogeltje dat het vaakst tjiept is de winnaar.

Diezelfde dag zijn we ook naar de Paramaribo Zoo geweest, een kleine dierentuin. Naast de zielige aapjes in kooien slingeren er ook gewoon wilde aapjes tussen de bomen. Alsof ze eventjes "Lekker voor jullie," willen zeggen tegen de aapjes in de kooien.
We hebben ook een citytour gedaan door Paramaribo, waarbij we langs het Onafhankelijkheidsplein, de Sint-Petrusbasiliek en Fort Zeelandia kwamen.

We zijn deze week ook met stage begonnen. Donderdagmorgen vertrokken we met de fiets vanaf ons appartement. Natuurlijk ging het meteen al verkeerd, omdat ik eventjes was vergeten dat de mensen hier links rijden en je dus ook links moet fietsen.
Behalve het fietsavontuur was stage erg leuk. Natuurlijk heel anders dan in Nederland, want de kinderen gaan hier maar van 8 uur tot 1 uur naar school en ze hebben dan zelfs nog twee pauzes. De kinderen dragen allemaal een schooluniform (een blauw shirt met 'Nassy Brouwerschool' erop) en ze nemen allemaal hun eigen papier, lijm en schaar mee naar school. Aan het plafond hangen ventilators, anders is het natuurlijk veel te warm in de klas. En digiborden hebben ze nog nooit gezien. Toen ik aan een van de kinderen in de klas vertelde dat we in Nederland computerschermen aan de muur hebben waar we op kunnen schrijven, als een soort grote iPad moest hij lachen. "Ja ja, dat geloof ik niet hoor."

En natuurlijk zou ik jullie heel graag elke dag verblijden met prachtige foto's van dit prachtige land. Jammer genoeg denkt mijn hippe nieuwe camera met wififunctie daar anders over. Omdat hij namelijk die wififunctie heeft, is een kabeltje overbodig. Maar raad eens wat er niet werkt? Juist. De hippe wififunctie. De foto's die bij deze blog staan zijn dan ook verkregen via het volgende stappenplan:
1. De foto wordt gemaakt.
2. De foto wordt vanaf de camera verzonden naar een wifipunt
3. Van het wifipunt wordt de foto verzonden naar een online fotoalbum
4. Het hele album in een keer downloaden moet door middel van een hulpprogramma dat niet werkt
5. Wat er in resulteert dat ik elke foto apart moet downloaden voor jullie

Geniet er dus maar van, er zit behoorlijk wat bloed, zweet en tranen in!

Posted by romyasmus 12:44 Archived in Suriname Comments (0)

(Entries 1 - 5 of 10) Page [1] 2 »